Medellin

Loading
Kaart in het midden plaatsen
Verkeer knop
Fietsend
Transit

Medellin is de tweede grootste stad van Colombia, na Bogota. De reusachtige stad strekt zich uit tussen de heuvels van de regio Antioquia. In Europa hebben vele mensen een beeld van het land dat niet strookt met de realiteit. Colombia is een modern land en dit is duidelijk merkbaar in Medellin. Het metrosysteem is uitgebreid, werkt perfect en ziet er gloednieuw uit. Verplaatsingen doorheen de stad zijn makkelijk en goedkoop.

DSCI0023

De eerste dagen…

De bus arriveert in Terminal del Sur, waar absoluut geen connectie is met de rest van de stad, behalve taxi’s. Even vloeken we. In een stad als deze, met een uitgebreid metro systeem, kan zoiets toch niet… Gelukkig is een vriendelijke buschauffeur bereid om ons voor een prikkie een klein stukje mee te nemen naar een metrostation. Daar nemen we dan een metro richting ‘Yellow House’. Dit hostel bevindt zich buiten de drukke toeristenzone en in een rustige residentiële wijk. Op het eerste zicht vinden we het aangenaam, maar op een gegeven moment moeten we allemaal naar het toilet en het hele hostel heeft maar 1 vuile badkamer. In de winkel vinden we een goedkope tondeuse zodat Lobke mijn haartjes kan knippen één van de dagen. Er zijn twee grote honden die superlief zijn. We spenderen de avond op het terras buiten en na een tijdje blijkt dat de honden dringend nood hebben aan een vrouwelijk exemplaar. De sfeer hier is weinig aangenaam en het lijkt alsof in dit hostel al jaren geen vervangingen meer gebeurd zijn. Dat gebeurt wel vaker wanneer hostels eenmaal in de Lonely Planet terecht komen, hebben ze geen behoefte meer aan goede reclame, want reizigers komen sowieso naar hen toe. We vinden er niks aan en alle keukentoestellen en badkameronderdelen zijn stuk of tot op de draad versleten. Opnieuw hebben we onderling de conversatie: “Als ik een hostel zou hebben, ….” Spijtig genoeg heeft niemand van ons geld om zoiets waar te maken, dus zwijgen we maar.

Na gezamelijk overleg besluiten we van hostel te veranderen. We gaan naar het Palm Tree Hostel. Maar eerst tijd voor ontbijt! Lobke maakt een fruitsla met appel, peer, banaan, kiwi en dergelijke allergie-opwekkende producten. Dus eet ik maar een fruitsla van ananas, want daar kan ik tegen. Een halve ananas eet ik op, voor ik mijn rugzak inlaad. Tijdens het inpakken krijg ik pijn in de maagstreek: tijd voor een allergiepilletje dus. Maar het pilletje helpt niet en de pijn wordt erger en erger. Iedereen is klaar met inpakken, maar ik lig languit op het bed, te kronkelen van de pijn. We moeten verder. Heel traag wandelen we naar het metrostation en dan van het metrostation naar het nieuwe hostel. Zo gauw we arriveren, haast ik me naar de wc. Het helpt allemaal niet. Ik neem een pilletje van zwaarder kaliber, zonder resultaat. Er is geen plaats in het hostel. Ze hebben enkel een kamer voor 2 personen. Iedereen vindt dat Lobke en ik de kamer maar moeten nemen en dat zij verder zoeken naar een andere hostel. Daags nadien zal er wel plaats zijn en komen de anderen terug. Ik ben dankbaar voor de bezorgdheid van mijn reisgenoten en ben blij dat we ons met deze groep voort bewegen. De dag duurt lang en de wc blijkt het enige te zijn dat ik die dag bezichtigd heb. Na enkele uren slaap lijkt het iets beter te gaan en ben ik in staat om mee te wandelen naar de supermarkt aan de overkant van de straat. De komende dagen zijn gevuld met maagpijn, krampen en misselijkheid. Ananas verhuist van het lijstje ‘OK’ naar het lijstje ‘trouble!’. We gaan niet mee naar het mooie dorpje Santa Fe, dat vlak bij Medellin ligt. Wanneer je ziek bent, ben je nergens liever dan vlakbij de sanitaire voorzieningen en boven alles: je bed. Wel riskeren we een kleine ontdekkingstocht doorheen de stad. We stappen in de metro, stappen weer af, kijken rond en stappen dan weer op de metro. Ik ben niet in staat om kilometers af te leggen, maar we leren het metrosysteem goed kennen en dat komt van pas. Gelukkig hebben we een herlaadbare kaart waardoor metrogebruik goedkoper is. In de stations lopen genoeg vriendelijke beambten die ons willen helpen en al onze vragen beantwoorden. De vragen zijn zoal: waar kunnen we sandalen kopen en zo’n dingen. Uiteindelijk stappen we af in San Antonio, waar meerdere shopping mogelijkheden zouden moeten zijn. Eenmaal buiten is het hoog tijd voor een frisse cola en een milkshake. Het terras waar we belanden, wordt verzorgd door een rare man die veel interesse toont in Lobke. Na enkele minuten nodigt hij ons al uit om in zijn huis te komen slapen. “Oh vreemde man, wat een goed idee! Dat willen we natuurlijk wel!” Crazy. Aan recordtempo slurpen we onze drankjes leeg en maken ons uit de voeten. Dit terras gaan we vermijden. De winkels in Colombia zijn minstens even duur als deze in België en in veel gevallen zelfs duurder. De zoektocht naar een soort toiletzakje om onze voedingsmiddelen te bewaren en transporteren, verloopt stroef. We kochten reeds extra kruiden en hebben altijd wel een pakje soep, knoflook, rijst en andere dingen in onze rugzak. Wanneer we dan aan het koken zijn, moeten we continu naar de kamer rennen om dit of dat te halen.

Het metrosysteem en de kabelbanen

DSCI0035In 1984 begon Medellin aan het bouwen van hun uitgebreide metrosysteem. In 1994 werd lijn A als eerste in gebruik genomen. Sindsdien werden er steeds lijnen bijgebouwd totdat het huidige systeem compleet afgewerkt was. De stad telt in 2012 meer dan 2 miljoen inwoners, die zich allemaal met regelmaat voortbewegen doorheen de stad. Dit gebeurt dan ook vlekkeloos en vlot. Medellin is daarmee de pionier in Colombia, zelfs voor Bogota. Momenteel telt Medellin 5 lijnen en meer dan 27 stations. Elke locatie in en rond de stad is bereikbaar. Aan elk metrostation is er een mogelijke connectie met bussen die de stad uitrijden. Hier kunnen België en vele andere landen nog wat van leren!

Medellin heeft twee kabelbanen. De langste bestaat uit twee delen, waarvan we verwachten dat op het einde dan het geweldige uitzicht zal zijn. Niets is minder waar. De viewpoint bevindt zich op het einde van de eerste kabelbaan en het volgende stuk leidt overheen een gigantisch bos om dan midden in het woud te stoppen, zodat je daar kan gaan wandelen, fietsen of bloemetjes plukken. In geen van deze drie zaken hebben we interesse, dus zonder uit te stappen, keren we meteen terug naar het uitzichtpunt. Ze hadden de metrokabel net zo goed sauna kunnen noemen en er veel meer geld voor vragen, maar dat doen ze niet. We waren onwetend en komen druipend van het zweet terug beneden aan. Beneden is eigenlijk boven, want nu staan we op de top van de berg. Nergens voel ik me veilig genoeg om met mijn camera te staan showen. Overal hebben we bekijks en kleine jongetjes bieden zich aan als gids. We bezoeken de Bibliotheca Espana en willen even naar de wandelbrug gaan kijken. De route naar de wandelbrug is al louche en wanneer de brug eindelijk in het zicht komt, merken we dat er een groepje hangjongeren aanwezig is. Zo gauw ze ons in het vizier krijgen, beginnen ze te fluiten en gore dingen te roepen. We zijn het er al snel over eens dat we daar niet willen zijn en keren op onze stappen terug. Dan maar terug naar beneden met de kabellift. Het fijne is dat om naar beneden te gaan, we eerst terug naar boven moeten klauteren. De gemiddelde temperatuur is 30 graden en het klimmen is een hele onderneming voor feestgangers als wij.

Uitgaan in de ‘poblado’

DSC_0022bDe poblado is een regio in Medellin waar het uitgaansleven plaatsvindt. Uiteraard zijn er meerdere locaties waar gefeest kan worden, maar de regio rond Parque Lleras is de zogenaamde place to be. De éne discotheek staat naast de andere en het is er erg druk. Met een groepje van het hostel besluiten we op stap te gaan. We zijn met acht personen en vullen twee taxi’s. Persoonlijk houden we er het meest van om in groep uit te gaan. Dat vergroot het veiligheidsgevoel en vaak ook het plezier. De poblado is overroepen. We zijn niet direct de discotheekgangers bij uitstek en voelen ons niet op onze plaats. De eerste bar waar we naartoe gaan, is maar leuk voor even. We gaan verder op zoek naar een plaats waar we binnen mogen. Dat is nog niet zo evident, gezien ongeveer de helft van onze groep geen paspoort bij heeft. Lobke en ik hebben het ook niet bij. We hebben niks bij, enkel wat geld. Blijkbaar moet men hier zijn paspoort kunnen voorleggen om binnen te mogen. Na een beetje zoeken, vinden we een discotheek waar we wel binnen mogen en het wordt een superfijne nacht. Er wordt gedanst, gefeest en al gauw zijn we deel van een groepje locals. Eén van de Colombianen is overduidelijk homo en iedereen mag het zien. Dat stelt mij enorm op mijn gemak en ik voel ook meteen dat niemand aandacht schenkt aan mij. Op straat is het vaak tegenovergesteld. Daar kijken ze me drie blokken lang na alsof ik van een vreemde planeet kom, maar hier niet. Hier is gewoon feest. Iedereen amuseert zich en de locale dansgewoontes zijn aanstekelijk. Om beurten wordt er iemand in het midden van de groep gegooid en alle anderen staan te joelen terwijl de middelste zijn moves ten toon spreidt. Ik ben heel blij dat ik op geen enkel moment in het centrum van de aandacht sta. Wanneer ik aanstalten maak om buiten een sigaretje te gaan roken, vraagt één van onze vrienden of ik niet bij mijn vriendinnetje moet blijven. Ik vertel hem dat ik hem vertrouw om bij haar te blijven. Het mooie aan deze geweldige kerel is dat hij sinds die uitspraak geen seconde van haar zijde geweken is. Hoera voor de backpacker spirit! Eenmaal buiten, volgen de anderen al gauw. Een meisje van onze groep voelt zich niet lekker en het lijkt alsof ze last heeft van een tekort aan suiker. We stouwen haar vol kauwgom, gezien dat het enige is dat we bij hebben. Het betert slechts een klein beetje en ze ziet lijkbleek, dus gaan Lobke en ik op zoek naar een taxi. Vijf minuten later zitten we in een auto op weg naar het hostel. De anderen blijven nog wat in het feestgedruis. Maar wij zijn met ons vieren al langer samen onderweg en we hadden vooraf afgesproken: als één van ons vier naar huis wil, gaat iedereen mee. Het is een afspraak waar iedereen zich goed bij voelde zodat niemand ooit alleen door de Colombiaanse nacht zou moeten. Niemand vindt het erg dat de avond vroegtijdig is afgebroken en we zijn allemaal blij dat we op zulke korte tijd zo’n hechte vriendschap hebben.

Hostelperikelen

Rond negen uur ’s morgens worden we wakker van iemand die een skype gesprek voert met het volume op maximaal. Ze zit op een stoel vlak voor de deur van onze kamer. We horen: Piep! Peup! Puip! Pieppiep! Puip! Peup! Elk nummer dat wordt ingedrukt heeft een ander irritant geluidje en het snijdt door onze hersenen. Dan volgt een muziekje vol scherpe tonen met elke dertig seconden een boodschap: “Your call is very important for us!” en “We are aware of your call!” Nadat we deze boodschappen een tiental keren aanhoord hebben, antwoord Lobke: “We are all aware of your call!!” De vrouw snauwt onverstaanbaar iets terug. Na enige tijd krijgt haar gesprek gehoor en de vrouw begint de telefonist luid uit te kafferen. Ze is al een hele tijd aan het wachten en dit gesprek heeft haar tot nog toe al meer dan 25 dollar gekost. De man aan de andere kant van de lijn verontschuldigt zich meermaals voor het lange wachten en na een tijdje raakt zijn geduld op. Nu zijn de twee elkaar aan het uitschelden en iedereen luistert mee. Dan komen ze tot het eigenlijke zakendoen en plots begint de vrouw haar creditcard nummer voor te lezen. De securitycode? Ja hoor! Schreeuw het nog maar een beetje luider, want de buren hebben nog niet alles kunnen noteren. Alle gevoelige informatie weergalmt door het hostel: kaartnummer, veiligheidscode, vervaldatum, volledige naam, … De vrouw maakt deel uit van een grote groep die enkele dagen voordien zijn aangekomen en erg aanwezig zijn in het hostel. Ze zijn ‘all over the place” en het stoort duidelijk iedereen. Bij hun aankomst hebben Lobke en ik ons verscholen op een klein terrasje dat wat verstopt ligt om te ontsnappen aan de nieuwe groep. Eén voor één voegen de anderen zich bij ons op het dakterras en iedereen klaagt over de drukte.DSCI0009 Het is leuk om te weten dat de anderen waar we mee optrekken, er hetzelfde over denken. Iedereen vlucht weg en wij kruipen allemaal samen. Er is geen ontsnappen aan. Het hostel is overgenomen door een meute irritante ‘toeristen’. Ze reizen met een bus die meer op een vrachtwagen lijkt en de luxe druipt er af. Dit zijn geen backpackers, het zijn rolkoffer-reizigers en we mogen hen niet. Omdat zij reservaties hadden, zijn wij uit onze tweepersoonskamer gebonjourd en verplaatst naar een dorm. We vinden het niet erg, gezien we nu samen met ons groepje in één kamer liggen. Wel vinden we het erg dat ze druilerig door het hele etablissement roepen: deze kamer is veel te klein. Dat is onze ‘suite’ die we voor jullie hebben afgestaan. We vinden ze ook niet groot, maar vinden het ook niet nodig om dat door het hele hostel te krijsen. Irritant! Plots zijn alle ruimtes te klein. De keuken loopt over en de motivatie om zelf te koken verdwijnt. Noodgedwongen wachten we tot zij eindelijk hun rotzooi opruimen, om dan de keuken te kunnen gebruiken. Uiteindelijk blijft de groep maar enkele dagen en we keren vrij snel terug naar onze rustige leventje.

Botero

DSCI0032DSC_0071Het Boteromuseum ligt op 25 minuten wandelen van onze hostel en op het geïmproviseerde kaartje is het gewoon rechtdoor. In realiteit is dat natuurlijk niet zo. We wandelen langs een drukke weg en om rechtdoor te kunnen blijven gaan, moeten we meermaals deze drukke baan kruisen. Met momenten lijkt het alsof onze levens op het spel staan en we wagen ons doorheen de gestoorde snelheidsmaniakken. In de supermarkt gaat alles supersloom, maar wanneer ze in de wagen stappen, ondergaan de Colombianen een metamorfose en worden het regelrechte formule 1 piloten. Zelfs wanneer een weerloze voetganger in het midden van de rijweg staat te overwegen wat het beste plan is: vooruit of terug, geven ze nog gas bij om ons reactievermogen te testen. Het is een ware hel en we zijn blij dat we deze steden niet zelf met een auto moeten doorkruisen. We vervolgen onze weg en de straten worden smaller en minder druk. Het stadsdeel waar we doorheen wandelen, is weinig charmant en het voetpad telt even veel gaten als een rasechte gatenkaas. Het is een onderneming die veel acrobatie vereist en volledige aandacht bij het voetpad. Eenmaal in het centrum komen we meer verkopers tegen en deze hebben alle mogelijke producten in de aanbieding: fruitsapjes, maïsbrood, belminuten, mango’s, ananas en zelfs ijsjes. Ze lopen dan rond met een grote koelbox en verkopen half gesmolten ijsjes die vermoedelijk één van de belangrijkste bronnen van salmonella in Colombia zijn. Onze verwachting van het Botero plein was anders dan het echt is. We hadden iets in gedachten als een rustig plein waarvoor inkomgeld betaald moet worden en waar men in alle rust kan vertoeven tussen de gigantische beelden. In realiteit is het een van de drukste pleinen die we al zagen. Mensen hangen op en rond de beelden en verkopers hebben hun waren uitgestald op de voetstukken waarop de beeldenDSCI0015b staan. Er worden ook foto’s van de beelden verkocht, maar wie koopt nu zoiets. Iedereen heeft zelf een fototoestel bij en neemt zijn eigen foto’s, dus volgens mij doet de fotoverkoper slechte zaken. Om de drukte te ontsnappen, betalen we het inkomgeld voor het eigenlijke museum. Foto’s nemen is toegelaten, maar de flits moet afstaan. We controleren beide onze camera en zetten de flits af, maar toch gaat het mis. Bij de eerste foto die we nemen, gaat de flits af en binnen de dertig seconden staan de twee aanwezige bewaaksters bij ons: NO FLASH!! Oops! We voelen ons net criminelen die de wet zwaar overtreden hebben. Eén van de meisjes neemt de camera uit onze handen en begint op de toetsen te tokkelen, alsof we zelf niet weten hoe het ding werkt. Misschien hebben ze gelijk. We laten haar maar even doen en verontschuldigen ons. Al de ‘kunstwerken’ zijn even afschuwelijk. Waarschijnlijk ligt het aan ons. We zijn niet de meest ervaren museumgangers, maar toch. We begrijpen niet hoe deze misbaksels zo populair en waardevol kunnen zijn. Er hangen schilderijen die net zo goed door een vijfjarige gemaakt kunnen worden. Maar na het betalen van de vijf euro, vinden we het nodig om alle zalen te bezichtigen en blijkt dat er toch nog mooie dingen zijn ook. Vermoedelijk zijn de werken die wij mooi vinden, niet eens kunstwerken, maar gewoon versiering van een lege muur. Met momenten zien we de bewakers kijken alsof we van de riolering foto’s aan het maken zijn. Na een tijdje houden we het voor bekeken en gaan met de metro terug naar het hostel.

Parque Explora en het planetarium

DSCI0054DSC_0100Met de metro railen we naar het station Universidad en dan zijn we meteen ter plaatse. We betalen zo’n 9 euro inkom en mogen dan overal in het park vrij rondlopen. Eerst is er een waterverstuiver, die zalig verfrissend is. Het lijkt op een douche, maar je wordt er minder nat van. Tenzij je er natuurlijk een half uur onder staat, zoals veel van de spelende kinderen, die kletsnat zijn ondertussen. De tuin van het park staat vol zelf uit te voeren proeven, die ook heel leuk zijn. Eigenlijk is het eerder een leerrijke ervaring voor kinderen, maar ook wij hebben dolle pret. Het park heeft ook een vivarium, een aquarium en een heleboel tentoonstellingen, allemaal met interactieve bezigheden. Eén van de zalen is gewijd aan het menselijke lichaam, maar een aantal van de proeven zijn defect. Uiteraard zijn dat degene die wij net willen doen. Je kan bijvoorbeeld een hart zien kloppen aan de hand van je eigen hartslag en dan zou die stijgen terwijl je gaat fietsen, maar er gebeurt helemaal niets en eventjes twijfelen we of ik wel een hartslag heb. Ja hoor, het toestel is defect. Een andere zaal is gevuld met maya heiligdommen en informatie en nog een andere gaat over magnetisme, energie, stroom en dergelijke zaken. Het is een aangename dag en het aquarium maakt het compleet. Het is heel mooi ingericht en men kan er vissen bezichtigen die in de rivieren in Colombia te vinden zijn: piranha’s, sidderalen, haaien en andere grote vissoorten. We kijken onze ogen uit. Ik had nog nooit een sidderaal gezien en Lobke evenmin, behalve op televisie en in de stripverhalen van Jommeke. In het vivarium zien we dat de kleinste kikkertjes de giftigste zijn. Er zijn een aantal slangen en zelfs een anaconda. Bij de spinnen vinden we het minder leuk en het zoeken naar de verscholen creepy crawlies is niet goed voor het hart. Soms lijken de hokjes leeg te zijn en dan zie je plots iets over de vloer kruipen… Oh nee, het is iemands voet maar. We proberen voor een keer de lokale hot dogs uit. Die zijn hier immens populair en in de supermarkt vindt je bij het beleg een koeling van zo’n 25 meter lang, gevuld met alleen maar worstjes. Dus de hot dog moet wel lekker zijn. Maar nee. We hebben ons vergist en het smaakt helemaal niet zoals we gehoopt hadden. De worstjes zijn van slechte kwaliteit en zitten vol taaie kraakbeen knoesten. Lobke probeert de choridog (met chorizo) en ik ga voor de hamburdog. Geen van beiden zijn hun geld waard. Maar we mogen niet klagen. We hebben gegeten en we hebben er dan nog zelf voor gekozen.

DSC_0097

Het planetarium ligt vlak naast Parque Explora, maar we spreiden de 2 activiteiten over 2dagen. Parque Explora ligt er verlaten bij vandaag, in tegenstelling tot maandag en het planetarium is vandaag uiteraard druk. Het gebouw wordt plat gelopen door oneindig veel lawaaierige kinderen en de akoestiek is fenomenaal. Het duurt ongeveer een kwartier vooraleer de eerste hoofdpijn opsteekt. Het mooiste aan het planetarium is dat ze een grote zaal hebben met een koepelvormig plafond, waarop een film wordt afgespeeld. Het is een magnifieke vertoning en het effect van de ronde koepel is super. De film heet: Passport to the Universe. Je zou zo denken: die titel klinkt heel Engelstalig, maar dat is buiten de Colombianen gerekend en ik versta heel weinig van het krakende Spaans dat hard door de luidsprekers weergalmt. Bij de aftiteling kunnen we dan lezen dat de naam van de verteller Tom Hanks is. Dat hebben ze mooi gecamoufleerd, want ik herkende zijn stem absoluut niet. Het is een hele mooie vertoning die nog mooier zou zijn als we beter Spaans zouden kunnen.

Parque Arvi

Dit natuurpark ligt buiten Medellin en is eigenlijk een deel van het aangrenzende Santa Elena. Om er te geraken nemen we de metro, daarna de metrokabel en dan nog een stuk kabel dat ons tot diep in het bos brengt. Iedereen die er geweest is, doet net alsof dit iets is wat je zeker gedaan moet hebben. Dus luisteren we maar naar het advies en trekken de bossen in. De kabelbaan is nog steeds even warm als de vorige keer en we delen het hokje met een Canadees en een jong Colombiaans meisje. Hij begint meteen een heel verhaal af te steken over alle plaatsen die we zeker moeten bezoeken en we zijn blij wanneer we aankomen dat we eindelijk afscheid van hen kunnen nemen. Bij het passeren van de fietsstalling besluiten we dat we maar gaan wandelen en al gauw zijn we het beu. We wandelen van boom naar boom over een modderig paadje en betreuren al gauw de keuze voor sandalen. Hadden we maar de bergschoenen gekozen. Een klein uurtje en veel modder later, keren we terug naar de metrokabel. Op de terugweg worden we vergezeld door een moeder en twee jongere meisjes. Ze spelen het spel: ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’ en het is hilarisch: ‘welke kleur heeft het?’ ‘groen’ ‘een boom!’ ‘Jaaa!’ Er zijn zo ver het oog kan zien enkel bomen, bomen en nog eens bomen. Daarna begint het spel op nieuw: ‘welke kleur heeft het?’ ‘groen’. Het gaat even door en na enkele minuten liggen we allemaal in een deuk. Deze rit is aangenamer dan de heenweg en het lijkt alsof we sneller terug beneden zijn dan in de andere richting.

DSC_0064

About Inge Turelinckx

Schrijver met een passie voor reizen, fotografie, media en technische snufjes. Mijn Profiel

About the Author

Inge Turelinckx

Schrijver met een passie voor reizen, fotografie, media en technische snufjes. Mijn Profiel

Uw commentaar wordt geapprecieerd!

Medellin

Door Inge Turelinckx Leestijd: 15 min
0