Inner Mongolië

Loading
Kaart in het midden plaatsen
Verkeer knop
Fietsend
Transit
puppy and yurt pretty birdie

 

Inner Mongolië is een autonome regio van China die vroeger bij het land Mongolië hoorde. Tijdens de verschillende chinese dynastieën werd er gevochten om het land dat nu voor de helft bij China hoort. Inner Mongolië is te bezoeken met je chinese visum, terwijl het land Mongolië een ander visum vereist. Kortom: Inner Mongolië is een klein voorsmaakje van het eigenlijke land. Wij reisden er naartoe en verbleven 3 dagen in Hohhot en 2 dagen in de grasslands.

 

Wild Horses

Hohhot

HohhotHohhot betekent ‘blauwe stad’ en heeft haar naam te danken aan de altijd aanwezige blauwe lucht. Het is een kleine stad naar chinese normen, met enkele miljoenen inwoners. Wij arriveren met de nachttrein uit Beijing en bereiken het station om 7u ’s morgens. We hebben enkele overnachtingen geboekt in het Anda Guesthouse, wat blijkbaar het enige guesthouse voor niet-chinezen is. Gelukkig voorziet het hostel een pick-up van het station, want de buurt ziet er weinig gezellig uit. Ons eerste idee over het hostel is al even grimmig. De badkamers zijn ronduit smerig en een kleine blik in de slaapzalen belooft niet veel beters. Het idee dat we hier vijf nachten vast zitten met onze boekingen, doet ons huiveren. We ontdekken een nieuw nadeel aan het strenge beleid van de Chinese overheid: al onze verplaatsingen liggen al vast en alle vrijheid is verloren in het proces. Maar dan is onze privé kamer beschikbaar en die is absoluut niet te vergelijken met de slaapzalen. Ons bed is minstens 2 meter breed en de badkamers in dit deel van het gebouw vallen best mee. We bekijken ons budget nog een keer en beslissen welke uitstappen we zullen mee doen, want daarvoor zijn we uiteindelijk hier. We hebben helemaal geen interesse in deze stad, we willen naar de leegte. We kiezen voor 2 dagen en 1 nacht op de grasslands, maar het hele proces is onduidelijk. De meisjes in het hostel spreken goed Engels, maar doordat het momenteel erg druk is, wordt onze trip overhoop gegooid. We vertrekken in de namiddag in plaats van ’s ochtends. Als je zo begint, gaat er natuurlijk wel meer mis. Items op de lijst verdwijnen plotseling en onze trip is nog maar half zo lang voor dezelfde prijs. Na lang heen en weer gediscussieer, komen we tot een overeenkomst en leggen een groot pak Yuan Renminbi biljetten op de keukentafel. Over enkele dagen kunnen we in een tentje op de vlakte gaan slapen, maar tot die tijd zitten we in Hohhot.

 

 

Food Street Best Wok Place in Hohhot

 

 

 

Anda Guesthouse

Anda Guesthouse ligt vlak bij de belangrijkste foodstreet van de stad en we horen veel lof over de straatbarbeques die in deze straat gehouden worden. Wij hadden er natuurlijk weer helemaal iets anders van verwacht, maar uiteindelijk hebben we ons er niet aan gewaagd. Die straat ruikt simpelweg naar riool en dat zet niet meteen aan tot eten. Na traag doorheen de hele straat te lopen en binnen te kijken in iedere eettent, voldeed geen enkele plaats aan onze wensen. Het zijn allemaal groezelige hokjes met TL verlichting. Wij eten op de hoek van de straat in een wokrestaurant dat er proper en gezellig uit ziet, maar waar de Engelse taal nog ongewoon is. Een lange toog staat vol kommen met onbekend voedsel. Ongeveer de helft van de aangeboden voedingswaren zijn groeten en de andere helft is vlees of vis, maar zelfs dan herkennen we weinig. Met de nodige gebarentaal weten we iets te bestellen. Maar dan volgt de belangrijke vraag betreffende de sterretje: hoeveel sterren? We zijn onwetend en hebben geen idee wat de sterren kunnen betekenen. Eerst denken we aan de bakwijze en dergelijke dingen, maar dankzij een tip van de juffrouw achter de toog, begrijpen we dat het de pikanterie betreft. We veranderen ons aantal sterren snel naar een lager niveau en nog geen tien minuten later zitten we te smullen. Het eten is overheerlijk en moest ik chinees kunnen vertalen, zou ik je de naam van het restaurant durven verklappen, maar ik zou het niet kunnen zeggen. Verder vind je in Hohhot een shopping area met zowel dure merkwinkels als goedkope of namaak shopping malls. Ons budget kennende, lopen we alle dure winkels voorbij en nemen een kijkje in het discount winkelcentrum. Het beslaat een zeven-tal verdiepingen en naarmate hoe hoger je stijgt, hoe duurder de winkeltjes worden. Hokjes met kleding veranderen in boetiekjes met kleding. Het is een aangename ervaring om er eens rond te lopen. We zijn het ondertussen al wel gewend dat we bekijks hebben als buitenlanders en in Hohhot is dit niet extremer dan in de andere steden die we bezoeken.

In de yurt Yurt

De grasslands

Grassland mummies!

 

Our grassland campOnze tour begint om 15u in plaats van om 9u en het schema is dan ook lichtelijk verstoord. Eén van de meisjes van het hostel neemt ons mee naar de hoofdstraat om een taxi te roepen. We worden vergezeld door een derde reiziger: een meisje uit Singapore. Met de taxi rijden we naar het treinstation, maar niet hetzelfde station als waar we de eerste keer Hohhot binnen kwamen. Daar mogen we overstappen in een busje waar een aantal andere hostelgasten in zitten, maar die anderen moeten dan blijkbaar uitstappen en we blijven met zijn drieën achter. Opnieuw vertrekken we om een klein uurtje te rijden naar een tankstation, waar een ander busje staat te wachten met andere hostelgasten. Zij stappen bij in ons busje. Regel zo’n dingen allemaal maar eens. Onze nieuwe reisgenoten zijn samen met ons onderweg naar een gezin dat op de grasslands woont en enkele yurts ter beschikking heeft. We rijden de stad uit en de leegte in. Onderweg passeren we enkele tentenkampen die er weinig aanlokkelijk uitzien. Het zijn ommuurde kampen met telkens zo’n 100 yurts op een veel te klein domein: niet echt de ervaring waar je als niet-chinees naar op zoek bent. Blijkbaar is het goed voor de Chinese toeristen. Ze verblijven in grote aantallen in deze kampen en zijn ervan overtuigd dat ze de grasslands gezien hebben. Ons kamp is anders. Er staat een betonnen gebouw waarin de bewoners verblijven. Op hun domein dat ver verwijderd is van de rest van de meute, staan vijf of zessunrise grasslands yurts die enkel gebruikt worden door de gasten van het hostel. We zitten echt op de vlakte en voelen de onmiddellijke ontspanning die met deze stilte en rust gepaard gaat. Al snel worden we verzocht om droge stront te verzamelen voor het kampvuur die avond. We wisten dat dit moment zou komen en zijn voorbereid met een rol diepvrieszakjes die als handschoenen dienst moeten doen. Plots blijkt iedereen fan te zijn van die stevige zakjes! We eten in één van de yurt en ontdekken dat lamsvlees hier erg in trek is. Wij lusten het niet, maar dat betekent daarom niet dat het slecht is. ’s Avonds is er een kampvuur met stront en we maken het gezellig met de andere reizigers. In Inner Mongolië kunnen we ongeveer even veel sterren zien als thuis. We hadden verwacht om veel meer sterren te zien, maar ontdekken de lichtvervuiling aan de horizon en moeten concluderen dat we thuis niet meer last hebben van het licht dan hier. Toch is het de laatste keer in een hele tijd dat we zoveel sterren aan de hemel zien. De grasslands zijn zowel de omgeving als het toilet en wildplassen is een beetje reizen, maar niet iedereen is even enthousiast en één van onze yurtgenoten heeft er wat problemen mee. Onze slaapplaats is een ronde tent met een diameter van zo’n drie meter. We moeten een beetje puzzelen om er in te passen. Er is een berg dekens en kussens voorhanden en we mogen zelf ons kamp opslaan met de materialen die er zijn. We zijn gewaarschuwd voor de koude nachten op de grasslands en stapelen een mooie berg dekens overheen onze slaapplaatsen. Op de kleine spinnetjes die over je hoofdkussen rennen na, slapen we heel goed tot het tijd is om naar de zonsopkomst te kijken. Het is zes uur, het waait alsof er niks de wind tegenhoudt en de zon is nog niet present om ons te verwarmen, maar we houden stand. Uiteindelijk komt de zon zeer welkom tevoorschijn aan de horizon en ze laat zich gewillig fotograferen. Ondertussen zijn we getuige van een kudde loslopende paarden die het meer gebruiken als drinkplaats. We weten dat onze volgende stopplaatsen allemaal miljoenensteden zullen zijn en ademen een keer diep in en uit terwijl de zon haar positie aan de hemel trots inneemt.

arrow master bulls eye!

 

Buddhist MonkVerschillende activiteiten staan gepland op deze dag die heel vroeg gestart is. De anderen maken zich op voor het boogschieten, terwijl wij met het
meisje uit Singapore een tempel bezoeken. De buddhistische tempel bevindt zich vlak tegen de grasslands in een dorpje dat zo uit een western kan komen. We hebben de tempel voor ons alleen en voelen ons een beetje als indringers ten opzichte van de biddende monniken. We kunnen ongestoord rond wandelen tussen de tempels, maar in de tempels heb ik echt het gevoel dat ik iemands rust verstoor. Na het tempelbezoek is het onze beurt om ons aan het boogschieten te wagen. We slagen er allebei in om de roos te raken en zijn helemaal in de ban van het boogschieten wanneer we ons moeten klaarmaken voor het paardrijden. We krijgen laarzen en helmen vooraleer we opnieuw het busje instappen om naar de paarden te rijden. Die staan ons al braaf op te wachten en we zien al snel dat er drie paarden zijn die eerder voor ezel kunnen doorgaan. Ze zijn klein, heel klein. De instructeur wijst één van de twee jongens aan. Hij is bijna twee meter en daarmee de grootste van de hele groep. Terwijl de gigant naar voren stapt, selecteert de paardenman het kleinste ezeltje uit de groep en combineert het duo. Het is een hilarisch zicht: zo’n grote jongen op zo’n klein paardje. Hetzelfde stramien zet zich voort wanneer de tweede jongeman, die nog stevig uit de kluiten gewassen is, het tweede ezeltje krijgt. Het was natuurlijk heel voorspelbaar, maar het derde ezeltje is natuurlijk voor mij. Ik kan me levendig voorstellen hoe het eruit ziet. Lobke eindigt met het grootste en fierste paard uit de troep. Klaarblijkelijk hebben de kleine paardjes de sterkste benen en daarom dragen ze de zwaarste lasten… Het tochtje kan absoluut niet op tegen onze paardentocht in Patagonië, maar we amuseren ons in ieder geval kostelijk. De grassland tour wordt afgesloten met een stevige maaltijd. Het is een stoofpotje waar je van kan blijven eten en dat doen we dan ook. Even later mogen we terug plaatsnemen in de bus die ons naar de stad zal brengen. We hadden graag de echte absolute verlatenheid van de grasslands in Mongolië gevoeld, maar ik moet toegeven dat deze ervaring stevig in de buurt kwam.

 

inge hood

 

Grasslands Sunrise Collecting dry shit for the bonfire - Inner Mongolia

About Inge Turelinckx

Schrijver met een passie voor reizen, fotografie, media en technische snufjes. Mijn Profiel

About the Author

Inge Turelinckx

Schrijver met een passie voor reizen, fotografie, media en technische snufjes. Mijn Profiel

Uw commentaar wordt geapprecieerd!

Inner Mongolië

Door Inge Turelinckx Leestijd: 7 min
0